Yaşamayı Öğrenmek

Biz de öğreniriz yaşamayı, gerçekten yaşamayı, içten bir gülücük ya da öpücük gibi yaşamayı.

Tolstoy'un çok dolanan bir alıntısı vardı yiyiyor, içiyor, çalışıyor, uyuyordu ama yaşamıyordu tarzında olan cümle. Bundan ziyade nasıl anlatırım bilmiyorum ama günün bitmesine ne kadar zaman kaldı diye saate kafanı kaldırdığımda bir dakikanın bin olduğu ya da yarının planını düşünerek kafanı yastığa koyduğun gece akla gelen şimdi uyuyacağım ve sabaha kadar geçen süreyi fark etmeyeceğim farkındalığındaki asla uyuyamayıp saatlerin geçişine ve duvarla bakışmaya mahsur kalmanın verdiği yaşamla ölüm arası his beni çok geriyor sanırım o an göğüs kafesime giren ağrı sonsuza kadar bir dakika süren fark edişimin cezasıyla hiç uyumayacağım-fark edişlerin bahşettiği bir ödüldür bu çıkışı olmayan labirentler- gibi hissetmeme ertesi günlerde uyuma yeteneğimi köreltsem dahi kaybetmediğimin fark edişiyle yaşam denen kısır döngünün tam göbeğine düşüyorum. Yaşamayı öğrenişim ise ölebileceğimi fark edişim ile başladı- ölmeyi istemediğim anların yadsınamaz varlığı- Bizde öğreniriz yaşamayı, gerçekten yaşamayı, yazın üzerine yağmur yağan ılık denizde yüzmek gibi sevmeyi ve yaşamayı.