YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ

Bilmezler yalnız yaşamayanlar,

Nasıl korku verir sessizlik insana;

İnsan nasıl konuşur kendisiyle;

Nasıl koşar aynalara,

Bir cana hasret,

Bilmezler.

-Orhan Veli Kanık

2 yıldır yaşadığım apartmanda karşı komşum dışında hiç kimseyi tanımıyorum. Onu da sadece gözlerim sayesinde tanıyorum. Adını bilmiyorum, yaşını bilmiyorum, işini-gücünü bilmiyorum. Bu bilinmezlik bir yerde insana ürperti vermeye başlıyor. Her gün dönüp dolaşıp girdiğim binada, binlerce kez adımladığım basamaklar başka insanların da evlerine çıkıyor: Tek ortak noktamız aynı çatı altında yaşamak olan yabancıların evlerine… Bazen de birbirimizin yüzüne bakmadan söylediğimiz kelimeler var ceplerimizde:

‘’Günaydın!’’,’’ İyi günler.’’

Ben evimde huzur ve mutluluk içinde otururken belki alt dairemde oturan komşum çaresizlik içinde. Bilmiyorum. Acılarımız, sevinçlerimiz, hayatlarımız birbirimizden iki adım uzaklıktayken yardım edemiyorum. Duvarlarımızsa hiç ses etmeden iyi sır tutuyorlar. Gözyaşlarımızı bir sünger gibi çekiyorlar içlerine.

Ne çok hayat var oysa yaşadığımız sokakta. Bir sürü ev, bir sürü daire, bir sürü cam. Camlar büyüyor gittikçe. Balkonlarımızı kuşatıp güneşi en güzel yerinden selamlıyorlar evlerin. Yine de en kalın perdelerle gizliyoruz yaşamlarımızı. Tükenip giden yıllar arasında birbirimize hiç vaktimiz olmuyor. Bu yalnızlık ihtiyacın olduğunda çalamadığın kapılardan geliyor. ‘’Yalnızlık paylaşılmaz.’’ demişti ya Özdemir Asaf biz yalnızlığı bile daha çok sahiplendik çevremizdeki insanlardan.

YAZAN

Sıla Ceylan