Esinti

Her geçen gün kendimizden bir parçayı sonu görünmeyen bu boşluğa bıraktığımız yeryüzünde bazen çok uzaklardan bir rüzgar eser. Öyle bir rüzgardır ki bu, her bir saç telini tek tek sürükler kalbinin en derinlerinde durdurmak istediğin o zamana. İçine düşünülmeden atıldığımız zaman dilimleri sıyırıp geçerken tenimizi, akrep ve yelkovan saplar en sivri ucunu ait hissettiğimiz yere. Fakat biz fırtınanın ortasındayken bu durmayan dalgaların arasında çoktan resmetmişsek ait olduğumuz serin rüzgarı bir çerçevenin içine, o zaman kaldırdığımızda başımızı yerden, kucaklar mı bizi de sevdiklerimizin tenini saran bu ılık esinti? Zaman çizgisi ilerlerken acımasızca, o anı durduramadığımız için pişman olan bizlere bir bilet verir sakladığımız anılar geçmişten. Tutup çeker bizi çizgiden, o an'a götürür. Tekrar hissederiz savrulan çimleri, tatlı esintileri... Ne güzeldir aslında hiçbir yere ait olmayan benliği ait kılmak bir rüzgara, hissetmek tekrar ve tekrar. O zaman bana huzuru bulduran bu tatlı esinti hep essin, kendini bir rüzgara ait hissetmek isteyen bütün başıboşların üzerine.