Sadece Sokak Sokak Yürümek

Kendimi ne zaman kötü hissetsem kulaklığımı takar sokaklar boyunca yürürüm. Adımlar art arda gittikçe sanki acılarımdan uzaklaştırırlar beni. Sokaklara ruh veren bilakis içinde yaşayan insanlardır. Sahil kenarındaki sokaklarda yürürken kendimi yeni bir şeyler yapacak gibi hissederim. Sabırla balık tutan insanlar hayallere daldırır beni. Denizin mavi duvağı yepyeni bir tasvir katar içime. Denizden uzak sokaklarınsa kendine göre bir şarkısı vardır. İnsanlar biraz daha tahammülsüz olur. Arabalardaki kornalar daha bir ısrarcı çalar. Yollar bitsin diye yürünür. Bitmezse hayata küsülür.

Yürüdükçe yeni dünyalara açılırım. Bazen ışıl ışıl camlarda kimlerin yaşadığını düşünürüm. Bazense burnuma gelen yemek kokuları eve gitmek için acele ettirir beni. Sabah saatleriyse daha beş dakika önce sıkılmış parfümlerin kokusu, işe gitmek için koşuşturan insanlar arasında birbirine karışır. Camekanlarda parıldayan takılar, yepyeni kıyafetler belki de taptaze etler bütün albenisiyle karşımda durur. Derdimi tasamı bir süreliğine rafa kaldırıp, mağazaların rafları arasında dolaşırım. Belki çıkışta bir kedi benimle beraber arşınlar sokakları. Sevmeye çalışınca da kaçar gider. Caddenin kalbinden gelen merdivenler, farklı hayatları birbirine bağlar. Kaldırımlarsa merdivenlere hasret yaşar.

Elektrik direklerindeki ilanlar, çocukların seslerine karışmıştır. Çocuklar ellerinde telefon, sokaklarda hayatlarını ararlar. Geceleri ne kadar korkutucu olursa olsun, her gün yeniden giyer kıyafetlerini sokaklar. O zaman evsizlerin mağrur haline daha bir yabancı oluruz. Ağaçlar da olmasa mevsimler bir takvim yaprağı kadar yavan gelir bizlere. Sokağın en güzel yerinde aniden hayatı canlandırır. Özellikle sonbaharsa, eve gitmek iyice zorlaşır.

İnsana kaybettiği ruhunu geri verir sokaklar. Unuttuğu insanları yeniden getirir. Sustuğu kadar konuşturur, konuştuğu kadar susturur. Başka bir evdir sokaklar. Öylesine güzel, öylesine özgür bir ev.